11-11-2009

Beste iedereen,
Sinds augustus dit jaar ben ik begonnen met niet snoepen, dat ging goed, maar ik zag weinig tot geen resultaat op de weegschaal. Ik ben toen nog strenger gaan lijnen, waardoor ik nu van 56,5 kg naar 51 kg ben gegaan.
Het is niet genoeg. Ik wil minder wegen, maar het is continu gevecht in mijn hoofd. Ik voel alsof ik oorlog voer met geweten en verstand. Ik leef op een half bakje rauwkost en een bouillonnetje op de dag en 's avonds eet ik een cracker. Maar ik heb zo'n honger en ik wil zo graag meer eten. Maar het mag niet van mezelf. Af en toe kan ik wel huilen, dat ik mezelf (en mijn omgeving) dit aan doe. Ook word ik sinds 2 maanden niet meer ongesteld, dat baart me zorgen, maar ik kan niet stoppen met niet eten.
Maar oh, wat heb ik een honger in lekkere dingen. Waarom laat ik mezelf niet toe dat ik een boterham mag eten. Want ja, verstandelijk gezien weet ik dat dat hartstikke goed is. Maar mijn geweten, die verdomde stem in mijn hoofd, daar word ik helemaal gek van. Het fijnste is als ik ga slapen, dan voel ik de stress niet. Maar zodra ik wakker word, en dat is vroeg, want ik sta iedere dag 06.30 op om te gaan hardlopen, denk ik aan mijn dag, die vervuld gaat van het niet mogen eten.
Ook de paniek die toeslaat als ik niet kan trainen, vandaar dat ik mijn hardloopschema naar de vroege ochtend heb verplaatst, dan kan ik altijd. Ik zeg mijn wekker vroeger. Maar oh, wat ben ik moe....
Het lijkt zo hopeloos. Maar als je naar mijn gewicht kijkt (ik ben helemaal niet zo lang, 1.69) valt het allemaal reuze mee, en dan denk ik, waar maak ik me druk om????